Fundacja Harcerstwa Centrum Wychowania Morskiego ZHP
Biura: ul. Bolesława Prusa 9-11, Gdynia 81-431
Siedziba Główna: Al. Jana Pawła II 5, 81-345 Gdynia

tel./fax 58 620-90-37
email: cwm@zhp.pl

85 lat Centrum Wychowania Morskiego w Gdyni

17 września 1934 roku, odbyło się przekazanie terenu dla ZHP z przeznaczeniem na działalność w zakresie wychowania morskiego. Tę datę uznaje się za powstanie Centrum Wychowania Morskiego ZHP w Gdyni.

Wychowanie morskie w Związku Harcerstwa Polskiego zostało zapoczątkowane z dala od polskich granic. Pierwsze polskie harcerskie drużyny wodne powstały w odległym Władywostoku, w środowisku polskich zesłańców w 1917 roku. Ogromne zainteresowanie żeglarstwem wśród młodych ludzi spowodowało, że drużyny stworzyły w 1919 roku tzw. Hufiec Syberyjski, na którego czele stanął syn zesłańców i władywostocki lekarz Aleksander Jakóbkiewicz. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Hufiec Syberysjki w obliczu nadciagających do Władywostoku wojsk bolszewików, został ewakuowany do Polski, do Wejherowa, gdzie kontynuował działalność.

W Polsce też powstawały inicjatywy związane z wychowaniem morskim. Drużyny wodne powstawały w Poznaniu, Warszawie, Bydgoszczy, Chojnicach, Wilnie i w Wolnym Mieście Gdańsk. Drużyn wodnych zaczęło przybywać, od chwili gdy podczas Narodowego Zlotu Harcerzy w Warszawie, w 1924 roku, ówczesny dowódca Marynarki Wojennej i jednocześnie założyciel Ligi Morskiej i Rzecznej, wiceadmirał Kazimierz Porębski, zwrócił się do harcerzy aby szukali ujścia młodzieńczej potrzeby działania i podjęli próby żeglugi po polskim morzu. W 1930 roku drużyn wodnych było już tyle, że Główna Kwatera ZHP zdecydowała o powołaniu specjalnego wydziału zajmującego się wychowaniem wodnym. Funkcję Kierownika Harcerskich Drużyn Wodnych i Żeglarskich powierzono hm. Witoldowi Bublewskiemu z Warszawy. Witold Bublewski już wcześniej, bo w 1923 roku nawiązał kontakt z harcerzami z Hufca Syberyjskiego, a jego osoba połączyła wszystkie środowiska wodne w ZHP w jeden nurt wychowawczy. Pod kierownictwem Bublewskiego powstał regulamin działalności harcerskich drużyn wodnych oraz  wzór Bandery Związku Harcerstwa Polskiego. W latach 30 XX wieku ZHP dysponowało sporą liczbą łodzi śródlądowych oraz miało dostęp do kilkunastu przystani na rzekach i jeziorach, doskwierał jednak brak ośrodka w którym harcerze mogli szkolić się na morzu i organizować własne morskie rejsy szkoleniowe. Początkowo działalność na morzu prowadzono w oparciu o Ośrodek Morski Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i przysposobienia Wojskowego. Trwały jednak starania o pozyskanie własnego ośrodka.

W 1934 roku decyzją Prezydenta Mościckiego przekazano Związkowi Harcerstwa Polskiego działkę nad basenem reprezentacyjnym Portu w Gdyni, gdzie utworzono Harcerski Ośrodek Morski. Wykonawcą decyzji, który formalnie przekazał teren pod harcerską bazę był Urząd Morski w Gdyni.

Uroczyste poświęcenie terenu i jego przekazanie odbyło się 17 września 1934 roku.

Flotę ośrodka stanowił jacht Grażyna oraz 10 łodzi żaglowych typu vigbot, nazywanych przez harcerzy czajkami. Bazę stanowił barak, który wcześniej stał w Jastarni, a po otrzymaniu terenu w Gdyni został przetransportowany na pokładzie sy Zawisza Czarny. Za szkolenie żeglarskie w ośrodku odpowiadał Jan Kuczyński – instruktor hufca Syberyjskiego. W ówczenym basenie żeglarskim siedzibę miało kilka klubów żeglarskich, w tym Yacht Klub Polski, i dla wszystkich klubów w ramach programu „udostępnienia i wyzyskania morza przez żeglarzy" rozpoczęto budowę nowoczesnego budynku, który miał dla nich stanowić zaplecze. Obiekt w stanie surowym był gotowy w 1939 roku, niestety wybuch wojny uniemożliwił dokończenie budowy i zasiedlenie budynku.

Pod okupacją niemiecką niewiele się zmieniło na terenie basenu jachtowego. Część baraków rozebrano, a Dom Żeglarza wykorzystywano jako magazyn. Po 1943 r. Niemcy sprowadzili i postawili kolonię baraków.

W wyniku zabiegów organizacyjnych, ale przede wszystkim spontanicznemu powrotowi młodzieży do szeregów harcerskich w końcu kwietnia 1944 r. ukonstytuuje się Morski Rejon Harcerzy. Komendę nad nim obejmuje hm. H. Szymański.

Komenda Rejonu niezwłocznie podejmuje działania mające na celu rewindykację majątku ZHP. Harcerze zajmują poniemiecki barak położony na swoim dawnym terenie w basenie jachtowym, zagospodarowują część nabrzeża, adaptują dwa harcerskie jachty typu Konik. W końcu kwietnia 1945 r. Harcerski Ośrodek Morski wznowił swą działalność na tym samym miejscu które zajmował przed wybuchem II wojny światowej. Działalność HOM Gdynia trwała nieprzerwanie do 1950 r.

Okres ten dobrze zapisał się w historii morskiej działalności ZHP. Jednak władza komunistyczna, niechętna żeglarstwu w ogóle, zaczęła ograniczać wychowanie morskie. W wyniku zarządzenia władz państwowych, zawieszono działalność żeglarską klubów i organizacji. Uprawianie żeglarstwa sprowadzone zostało do pływania po Zatoce - pod ścisłym nadzorem.

Ponowne wznowienie działalności nastąpiło w ramach odwilży w 1956 r. Kluby powracały na swoje dawne miejsca w basenie jachtowym. Z różnorakich przyczyn nie udawało się odzyskać w całości posiadanego dawniej majątku. Również ZHP stanęło "na nogi".  W Głównej Kwaterze ZHP reaktywowano Kierownictwo Harcerskich Drużyn Żeglarskich, które przejęło pod swe skrzydła Harcerski Ośrodek Morski na terenie basenu jachtowego. Poważnym mankamentem tych częstych zmian, były między innymi duże straty i ubytki w harcerskiej flocie. Zorganizowana w 1957 roku konferencja żeglarska w Kołobrzegu powołała ponownie do pracy instruktorów i działaczy specjalności morskiej, określiła kierunki programowo metodyczne dalszej pracy. W 1959 roku Harcerski Ośrodek Morski został przekształcony w Centrum Wychowania Morskiego, podległy bezpośrednio Głównej Kwaterze ZHP. Komendantem CWM ZHP został hm. Witold Bublewski.

W 1961 roku, CWM ZHP przejęło 6 drewnianych szalup ratunkowych z transatlantyku m/s Batory, które nie przeszły inspekcji. Przebudowano je na jednostki żaglowe typu kecz i nadano nazwy: Arka, Barka, Koga, Korab, Kuter, Szkuner. Wyposażono je w żagle w kolorze ciemno czerwonym i stąd nazwa tamtej flotylli: Czerwone Żagle bądź Czerwoniaki. Czerwoniaki żeglowały głównie po zatoce, choć słynny jest ich rejs do Helsinek, na Światowy Festiwal Młodzieży i Studentów w 1962 roku. Czerwoniaki wycofano z eksploatacji w 1970 roku, gdy CWM ZHP wszedł w posiadanie nowych jachtów.

Również w 1961, w dniu 15 lipca uroczyście podniesiono Banderę na szkunerze sy Zawisza Czarny. Projekt pozyskania żaglowca dla ZHP prowadzony przez CWM ZHP pod kierunkiem Witolda Bublewskiego i nadzorem technicznym Stanisława Ludwiga rozpoczął się dwa lata wcześniej, kiedy to Ministerstwo Żeglugi przekazało do CWM ZHP wycofany z eksploatacji lugotrawler Cietrzew. Ten zbudowany w 1952 roku statek, został przebudowany na żaglowiec i pod komendą kmdr. Bolesława Romanowskiego rozpoczął od 1961 roku rejsy z harcerskimi załogami. Centrum Wychowania Morskiego ZHP jest do dzisiaj armatorem żaglowca.

W związku z organizacją w Gdyni mistrzostw świata w klasie Finn Prezydium Miejskiej Rady Narodowej wydało nakaz rozbiórek zabudowy barakowej zaplecza basenu jachtowego doprowadzając w ten sposób do oczyszczenia i uporządkowania terenu. Kluby poprzenosiły się do różnych pomieszczeń zastępczych. Centrum Wychowania Morskiego ZHP, również zlikwidowało baraki i przeniosło swoją siedzibę na ul. Śląską do baraków użytkowanych dawniej przez Organizację "Służba Polsce". Aby móc prowadzić i kontynuować Morską Akcję Szkoleniową Komenda CWM ZHP sprowadziła na teren basenu jachtowego - nie oglądając się na zezwolenia - wrak autobusu, który adaptowano do potrzeb Ośrodka. Posiadanie w tak szczątkowej postaci lokalu w basenie limitowało prowadzenie szkoleniowej akcji letniej młodzieży harcerskiej umożliwiając przeprowadzanie odpraw załóg w poszczególnych terminach, obsługę bosmańską i szkutniczą eksploatowanej floty i utrzymującą ją w gotowości i sprawności technicznej. Autobus pozwalał na wykonywanie niezbędnych działań administracyjnych i umożliwiał składowanie narzędzi, lin i drobnych materiałów. Bez tego skromnego azylu nie byłaby możliwa działalność Ośrodka.

W roku 1968 władze żeglarskie okręgu Gdańskiego podjęły inicjatywę dokonania zmian w zasiedleniu klubów - użytkowników basenu jachtowego. Chodziło o przydzielenie nabrzeża dla Milicyjnego Pogotowia Wodnego. Zaplanowano uzyskanie wolnego nabrzeża przez przesunięcie granic działek poszczególnych klubów w kierunku falochronu wschodniego. Przygotowana przez prof. Mazurkiewicza - sekretarza Rady Rozwoju Żeglarstwa i prezesa Gdańskiego Okręgowego Związku Żeglarskiego zakładała wyrugowanie CWM ZHP z basenu jachtowego w Gdyni z sugestią przeniesienia jego  działalności do Kołobrzegu. Asumpt do wysunięcia tej sugestii dawała nazwa portu macierzystego zamieszczona na rufie ZAWISZY - Kołobrzeg. Dużo nie brakowało do przeprowadzenia projektu zwłaszcza, że pozostali użytkownicy wyrazili zgodę na zmiany. Ściągnięty przypadkowo przedstawiciel CWM ZHP ostro zaatakował zamysł zmian dokonanych kosztem CWM ZHP i ostrzegł, że Związek podejmie walkę na wszystkich dostępnych frontach i nie pozwoli wyrugować się ze swej tradycyjnej bazy żeglarskiej. Przełom jak i unicestwienie koncepcji ostatecznie nastąpiło po odżegnaniu się od solidarnej dotychczas decyzji przedstawiciela Jacht Klubu "Stal" Bohdana Kamińskiego, który poparł racje CWM ZHP.

Odbudowę basenu jachtowego zakończono w 1961 r. Środowisko żeglarskie wysuwało jako stały temat i pilną potrzebę wybudowania pawilonów żeglarskich. Dopingiem sprzyjającym tym zamiarom były kolejne międzynarodowe imprezy żeglarskie, które wysuwały pilną potrzebę realizacji prac budowlanych w porcie jachtowym. W roku 1966 powstał plan zabudowy basenu obejmujący 4 pawilony klubowe, opracowany przez inż. arch. Lecha Zalewskiego. Funkcję inwestora zastępczego objął Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Gdyni. Założono, że inwestycja będzie realizowana ze środków własnych poszczególnych klubów. Odrębnie została zrealizowana inwestycja Jacht Klubu Marynarki Wojennej „Kotwica” na terenie przylegającym do nabrzeża zachodniego. Na zaplanowanym do zabudowy terenie stał domek Yacht Klubu Polskiego postawiony w 1931 roku. Nie oglądając się na żadne prawa i protesty Marynarka Wojenna decyzją swego dowódcy wyburzyła domek klubowy i na zwolnionym terenie postawiła swoje obiekty. Zrealizowana zabudowa basenu utrzymuje się bez zmian do dzisiaj. Należy zauważyć, że inwestycje poczynione w basenie nie rozwiązały nadal pilnych problemów w pracy portu jachtowego sprowadzających się do zapewnienia ogólno dostępnych usług i zaplecza sanitarnego. Problemy te miał zabezpieczyć Dom Żeglarza który projektowano, a który ze względu na kryzys gospodarczy nie doczekał się realizacji.

Pawilon żeglarski CWM ZHP który ostatecznie wybudowano w 1978 roku, ze środków własnych ZHP, które występowało również w roli inwestora. Wzniesiono budynek, stojący do dziś, o kubaturze ok. 7.900 metrów3 składający się z pawilonu, magazynów, hangaru.

Pawilon od chwili oddania go do użytku, tętnił życiem. Centrum Wychowania Morskiego ZHP pozyskiwało jachty do swojej floty szkoleniowej i stażowej oraz prowadziło centralne szkolenia żeglarskie na patenty morskie.

W 1973 roku doprowadzono do przekazania dla ZHP statku ratowniczego Szkwał, wykorzystywanego od 1949 roku do celów ratownictwa morskiego przez Polskie Ratownictwo Okrętowe. Przebudowa statku na jacht żaglowy trwała równo 10 lat i zakończyła zmianą nazwy jednostki na „Zjawa IV” oraz uroczystym podniesieniem Bandery w 1983 roku. Zdobywano też inne jachty. W szczytowym punkcie rozwoju CWM ZHP jego flotę stanowiły,  oprócz sy Zawisza Czarny i sy Zjawa IV, również drewniane jachty: sy Bieszczady, sy Polski Len, sy MAS (Opal), jachty sy Aldis, sy Zamonit, (Vega) sy AMAR (Szmaragd) stalowe sy Odkrywca i sy Tropiciel (J-80), sy Solaris (Rygiel) oraz w sumie kilkadziesiąt innych małych, laminatowych jachtów typu Conrad 28, Difur 26, Nefryt, które doskonale sprawdzały się w rejsach zatokowych i jacht motorowy Babcia.

CWM ZHP organizował szkolenia na patent sternika jachtowego i jachtowego sternika morskiego oraz przeprowadzał egzaminy na te stopnie.

Prowadził działalność wydawniczą, wydając gazetę harcerskich wodniaków „Żeglarz” a także opracowując programy wychowawcze dla harcerskich wodniaków.
Dużą część działalności CWM ZHP stanowiła organizacja rejsów, na wszystkich jednostkach pływających – od Zawiszy Czarnego, przez Zjawę, Polski Len, Bieszczady, po rejsy zatokowe na małych jachtach.

Po 1990 roku, kiedy ZHP pomału traciło finansowanie przedmiotowe, sytuacja CWM ZHP zrobiła się trudna. Konieczność utrzymania jednostek z własnych środków spowodowała, że część energii CWM ZHP musiał zacząć poświęcać na organizację rejsów komercyjnych, dzięki którym można było utrzymać flotę i budynek.

Pomimo to, w 1992 roku CWM ZHP uruchomił Harcerskie Warsztaty Kultury Marynistycznej, które stały się kolebką dla wielu polskich zespołów szantowych oraz próbą zachowania kultury marynistycznej w Polsce. Warsztatami przewodził Marek Szurawski, słynny szantymen i popularyzator kultury morskiej, a w czasie warsztatów zawiązały się takie zespoły jak Mechanicy Szanty, Tonam i Synowie, Klang i wiele innych.

W 1994 roku ZHP powrócił do Światowej Organizacji Ruchu Skautowego. Otworzyło to nowe perspektywy dla działania CWM ZHP. Przedstawiciele CWM ZHP uczestniczą w większości konferencji wodnych europejskiego regionu skautowego EUROSEA, jedna z nich, zostaje zorganizowana w Polsce w 2000 roku.

W 1998 roku organizowany jest rejs Zawiszy Czarnego na Światowe Jamboree Skautowe do Chile. Po nim statek opływa dwukrotnie, w styczniu i lutym 1999 roku przylądek Horn i wraca na Morze Śródziemne. Tam uczestniczy w rejsie organizowanym wspólnie z ZHP przez Światowe Biuro WOSM „Peace Cruise”. W czasie tego rejsu na pokład zamustrowani zostają uczestnicy pochodzący z różnych, skonfliktowanych stron świata. Są Palestyńczycy, Żydzi, Bośniacy, Serbowie, Turcy, Grecy, Cypryjczycy. Ten eksperyment ma udowodnić, że na pokładzie żaglowca, przy wspólnej pracy, waśnie i urazy mogą zaniknąć. Jeszcze w 1999 roku Zawiszy zawozi do Odessy Dzwon Zaruskiego. Jest to akcja zorganizowana przez Harcerski Krąg Morski, pod komendą hm. Wojciecha Brzechowskiego, a która ma na celu dowiezienie na pokładzie Zawiszy dzwonu dla parafii katolickiej w Chersoniu, gdzie znaleziono grób Mariusza Zaruskiego.

Niezależnie od rejsów Zawiszy, organizowane są rejsy na Zjawie, opalach, jotkach oraz prowadzone jest szkolenie żeglarskie w CWM ZHP. Przykład tego jednego roku pokazuje, jak szeroko zakrojoną działalność wychowawczą prowadził CWM ZHP w tamtym czasie.

Do końca lat 10 CWM ZHP prowadził szkolenia żeglarskie, organizował rejsy stażowe, wspierał harcerskie inicjatywy jak Ogólnopolski Zlot Drużyn Wodnych. W 2007 roku, CWM ZHP zorganizował flotyllę 3 jachtów, która dołączyła do skautowej armady płynącej na Światowe Jamboree Skautowe w Londynie, z okazji 100 leciał powstania ruchu skautowego. Podobna flotylla dołączyła do skautowej armady w 2011 roku z okazji Światowego Jamboree Skautowego w Szwecji.

W 1982 roku Skarb Państwa oddał w użytkowanie wieczyste Polskiemu Związkowi Żeglarskiemu, teren na który działały gdyńskie kluby żeglarskie, w tym CWM ZHP. Tłumaczono to tym, że kluby nie posiadające w tamtym czasie osobowości prawnej, będę lepiej reprezentowane przez ogólnopolski związek sportowy, który zadba o ich interesy. Decyzji tej sprzeciwił się ZHP, który po pierwsze miał osobowość prawną, a po drugie poczucie, że zajmuje ten teren nieprzerwanie od 1934 roku. Sam proces ustanawiania użytkowania wieczystego na rzecz PZŻ trwał dość długo i nie został przeprowadzony do końca zgodnie z ówczesnym prawem. Urząd Wojewódzki w Gdańsku tak pisał do kierownika Zarządu Terenami w Gdyni:

 „Nie ulega wątpliwości, że pominięcie wieloletnich użytkowników Basenu Jachtowego w Gdyni i oddane terenu w użytkowanie wieczyste osobie prawnej, która do tej pory żadną częścią Basenu Jachtowego nie dysponowała, pozostaje w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego”.

Zażalenie na decyzję o oddaniu terenu w użytkowanie wieczyste dla PZŻ oprotestowali CWM ZHP, Jacht Klub Gryf i Yacht Klub Polski Gdynia. Ze zgromadzonej w tej sprawie dokumentacji wynika, że zażalenia te nie zostały po dziś dzień rozpatrzone. PZŻ stał się jednak użytkownikiem wieczystym terenu i zawarł ze wszystkimi klubami – z wyjątkiem ZHP – umowy na dzierżawę przez kluby terenu i budynków.
ZHP od początku zaistnienia tej sytuacji kwestionuje ją. Odmawia podpisania przedkładanych przez PZŻ umów dzierżawy terenu, traktując się jak jego właściciel, do czego ma moralne i społeczne prawo. Działania w tej sprawie mają różny charakter.

W 1993 roku Zarząd PZŻ przyjął uchwałę nr UZ-12 w którym przekazał prawo użytkowania działki, na której działa Centrum Wychowania Morskiego ZHP na rzecz ZHP, z zastrzeżeniem, że ma być tam prowadzona działalność żeglarska. Jednak z powodów administracyjnych Związek Żeglarski nie był w stanie tej uchwały wykonać i w efekcie jest ona niezrealizowana po dziś dzień.

Później kurs PZŻ się zaostrzał. W 2004 roku PZŻ wycofał się ostatecznie ze swojej uchwały z 1993 roku, a jeszcze później przystąpił do działań siłowych.

W 2014 roku PZŻ podjął próbę odebrania posiadania budynku. Posłużył się w tym celu spółką z którą PZŻ podpisał umowę na wynajem terenu i budynku należącego do CWM ZHP. Była to spółka, która w tamtym czasie była operatorem ośrodka PZŻ w Trzebieży oraz armatorem flagowego żaglowca PZŻ STS Kapitan Głowacki. Pracownicy spółki wraz wynajętymi ochraniarzami podjęli próbę siłowego zajęcia terenu i budynku CWM ZHP. Tylko zdecydowana postawa ówczesnych komendanta CWM ZHP, skarbnika ZHP, pracowników i wolontariuszy CWM ZHP im to uniemożliwiła.

W międzyczasie toczyły się sprawy o zasiedzenie, które ostatecznie ZHP wygasiło podpisując z PZŻ porozumienie.

W 2015 roku PZŻ, ZHP i pozostałe kluby porozumiały się w sprawie przyszłości spornego terenu. Udało się wspólnie wypracować porozumienie, które przewidywało wspólną inwestycję. Inwestycja sprowadza się do wybudowania obiektu, w którym będzie zapewnione miejsce do prowadzenia działalności klubowej, ale również będzie posiadało część do działalności gospodarczej na którą będą się składać lokale gastronomiczne, hotel, apartamenty, pomieszczenia biurowe itp. Porozumienie podpisano uroczyście w obecności Prezydenta Gdyni Wojciecha Szczurka. Porozumienie zostało zawarte na okres do 31 grudnia 2017 roku.

Do tego okresu nie udało się jednak przeprowadzić inwestycji, w związku z czym porozumienie pomiędzy PZŻ, ZHP i klubami gdyńskimi wygasło.

W chwili obecnej, po tym jak porozumienie z PZŻ wygasło, ZHP wznowiło sprawę o zasiedzenie.

Pierwsze posiedzenie w sprawie o zasiedzenie terenu Sąd Rejonowy wyznaczył na 17 września 2019 roku. Równo 85 lat po tym,  jak ZHP objęło w posiadanie działkę przekazaną przez Urząd Morski w Gdyni na polecenie Prezydenta Mościckiego.

 

W 2011 roku CWM ZHP został decyzją władz ZHP przekształcony w Fundację, której powierzono majątek ZHP: budynek, żaglowiec Zawisza Czarny, kecz Zjawa IV oraz pozostałe jednostki. Większość z nich, na skutek upływu czasu została wycofana z eksploatacji. Z jednej strony, współczesne szkolenie żeglarskie odbywa się na jachtach typu slup, więc utrzymanie floty opali i jotek nie służyło już misji szkoleniowej ośrodka, a z drugiej strony były to już jednostki wiekowe, których utrzymanie nie miało już ekonomicznego sensu.

CWM ZHP w ostatnich latach starał się powrócić do idei rejsów pokoju, między innymi poprzez organizację rejsów polsko – litewskich i polsko – ukraińskich. Współpraca międzynarodowa zaowocowała rejsem skautów belgijskich na jachtach Zawisza Czarny i Warszawska Nike w 2014 roku. Kulminacją tej współpracy była organizacja konferencji skautów wodnych Europy Eurosea przez CWM ZHP w 2016 roku.

CWM ZHP uczcił też rok Wagnera poprzez organizację w 2012 roku rejsu dookoła Bałtyku na sy Zjawa IV. Jego ostatni etap, z Great Yarmouth miał wymiar symboliczny, bo odbył się na trasie, której Wagner nigdy nie pokonał i był symbolicznym domknięciem wyprawy Zjawy.

Trzy lata później, Zjawa wypłynęła w rejs dookoła Atlantyku, pamięci właśnie Władysława Wagnera. Pod patronatem CWM ZHP powstał film nakręcony podczas tej wyprawy, z miejsc szczególnie związanych z Władysławem Wagnerem.

Oprócz działań do wewnątrz ZHP, Fundacja współpracuje z podmiotami zewnętrznymi. Od lat wspólnie z Pomorskim Związkiem Żeglarskim CWM ZHP bierze udział w akcji Pomorze na Morze, a także w innych inicjatywach PoZŻ, jak Noc Świętojańska czy rejs Do Granic RP.

Dziś CWM ZHP jest armatorem żaglowca Zawisza Czarny oraz szkunera Warszawska Nike, który jest własnością chorągwi stołecznej ZHP oraz właścicielem jachtu Delphia III zakupionego przez CWM ZHP w 2018 roku.

CWM ZHP skupia się na stworzeniu możliwości harcerskim żeglarzom odbycia staży morskich: w charakterze członka załogi do patentu jachtowy sternik morski oraz samodzielnego prowadzenia jachtu czy odbycia tzw. rejsów kapitańskich na żaglowcu do patentu kapitana jachtowego. Ponadto organizuje szkolenia żeglarskie na zlecenie i szkolenia manewrowe. Przy CWM ZHP działa Centralny Ośrodek Egzaminacyjny na patenty żeglarskie w ZHP.

Wspierana jest działalność wychowawcza w ZHP. W CWM ZHP opracowano nowy zestaw stopni i sprawności wodniackich w ZHP, rozwijany jest program wychowania wodnego w ZHP, Centrum jest organizatorem konferencji o wychowaniu morskim w Polsce i w Związku Harcerstwa Polskiego.

W 2017 roku, CWM ZHP zorganizował 100 lecie Harcerskiego Ruchu Wodnego w Polsce. Ufundowano Banderę stulecia, na która naszywano plakietki z każdego wydarzenia wodnego, które zakwalifikowano jako wodne Wydarzenie Stulecia. Ponadto wyróżniający się instruktorzy ZHP otrzymali odznaki „Instruktor stulecia” a harcerze plakietę 100 lecia harcerskiego ruchu wodnego.

Wtedy też został ustanowiony Medal za Zasługi dla Wychowania Wodnego ZHP im. Generała Mariusza Zaruskiego. Pierwszych 100 wyjątkowo zasłużonych dla harcerskiego ruchu wodnego instruktorów harcerskich zostało odznaczonych tym medalem 11 listopada 2018 roku, w setną rocznicę odzyskania niepodległości przez Polskę.

hm. Witold Bublewski 1959 - 1969

hm. Ryszard Bilski 01.01.1969 - 30.04.1972

hm. Stanisław Tołwiński 16.04.1972 - 30.06.1977

hm. Tadeusz Rybicki 01.07.1977 - 30.12.1977

hm. Lech Zybielewicz 01.01.1978 - 14.01.1980

hm. Andrzej Grodzki 15.01.1980 - 30.12.1983

hm. Wiktor Leszczyński 02.01.1984 - 01.11.1989

hm. Zbigniew Klupiński 01.11.1989 - 30.09.1991

hm. Jan Biłat 01.10.1991 - 24.03.1998

hm. Waldemar Mieczkowski 25.03.1998 - 05.03.2003

hm. Sławomir Dębicki 05.03.2003 - 25.06.2003

hm. Ryszard Wabik 10.09.2005 - 30.09.2006

hm. Stanisław Teichert 01.10.2006 - 31.12.2010

hm. Tomasz Maracewicz 01.01.2011 - 07.07.2014

hm. Lucjan Brudzyński 07.07.2014 - 05.12.2016

hm. Rafał Klepacz 05.12.2016 - obecnie

 


(opracowanie: hm. Tadeusz Keller, hm. Stanisław Teichert, hm. Rafał Klepacz, pwd. Michał Sadowski)

 

Patroni medialni: 

Patroni medialni: